Muwahideen

en test

• Read More »

Imam Ibn ‘AbdilWahhab siger i brevet ’Asl Ud Diin Wa Qa’idatuhu (Diins rod og base [fundament]);

أصل دين الإسلام و قاعدته أمران :

الأول : الأمر بعبادة الله وحده لا شريك له و التحريض على ذلك و الموالاة فيه و تكفير من تركه .

الثاني: الإنذار عن الشرك في عبادة الله و التغليظ في ذلك و المعاداة فيه و تكفير من فعله
’Asl Ud Diin Il Islam og dens Qa’idah er to dele:

Den første: Befalingen om ’Ibadat (Tilbedelsen) af Allah Alene uden nogen partner, og opfordrelse vedr. dette og Muwallah (alliance) derpå og Takfir af den som forlader det.

Den anden: Advarslen imod Shirk i Allahs ’Ibadat og hårdhed deri og Mu’adah (fjendskab) derpå og Takfir af den som udfører det.

…

و المخالفون في ذلك أنواع …و منهم و هو- أشد الأنواع خطرا – من عمل بالتوحيد لكن لم يعرف قدره و لم يبغض من تركه و لم يكفرهم ومنهم من ترك الشرك و كرهه و لم يعرف قدره و لم يعاد أهله و لم يكفرهم

”Og dem der modsiger dette er forskellige slags… og fra dem og det er ham -der er den farligste slags-, hvem som handler ifølge Tawhid men som ikke kender dens vægt (status) og som ikke hader den som forlader det og som ikke laver Takfir derpå og fra dem, er dem som forlader Shirk og hader det og som ikke kender dens vægt (status) og som ikke er fjendtlig overfor dets folk og ej heller laver Takfir derpå.”

Ibn ’Abbas siger vedr. Shirk Qawmi Nuh i Bukhari;

هذه أسماء رجال صالحين من قوم نوح فلما هلكوا أوحى الشيطان إلى قومهم أن أنصبوا إلى مجالسهم التي كانوا يجلسون فيها أنصاباً، وسمّوها بأسمائهم ففعلوا ولم تُعبد، حتى إذا هلك أولئك ونُسي العلم عُبدت

”Disse er navne af Salihin mænd fra Qawmi Nuh, da de døde, ’åbenbarede’ (hviskede) Shaytan til deres folk; ’at de skulle opsætte sten (statuer) i de steder de (Salihin) plejede at sidde i. Og opkalde dem med deres navne,’ så det gjorde de. Og de blev ikke tilbedt, indtil de (generationen) døde og ’Ilm (viden) blev glemt.”

Imam Ibn Taimiyyah siger i Fatawah 24. Bind 254-;

ومنها : أن الذين استحبوا السفر إلى زيارة قبر نبينا مرادهم السفر إلى مسجده وهذا مشروع بالإجماع … بخلاف غيره فإنه يصل إلى القبر إلا أن يكون متوغلاً في الجهل والضلال فيظن أن مسجده إنما شرع السفر إليه لأجل القبر وأنه لذلك كانت الصلاة فيه بألف صلاة وأنه لولا القبر لم يكن له فضيلة على غيره ، أو يظن أن المسجد بني أو جعل تبعاً للقبر … فمن ظنَّ هذا في مسجد نبينا فهو من أضل الناس وأجهلهم بدين الإسلام وأجهلهم بأحوال الرسول وأصحابه وسيرته وأقواله وأفعاله ، وهذا محتاج إلى أن يتعلم ما جهله من دين الإسلام حتى يدخل في الإسلام ولا يأخذ بعض الإسلام ويترك بعضه
”Og deraf: At dem som foretrak at rejse til besøgelse af vores Nabi’s grav, deres ønske dermed er at rejse til hans Masjid og det er lovfældet med Ijma’ … Til forskel fra andre end ham, fordi han beder til graven kun pga. at han (Mutawaghila/ektrem) i Jahl og Dhaalal. Så han tror at rejsen til hans (Nabi Muhammads SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam) Masjid er lovfældet pga. graven og at det er pga. den (graven) at Salah deri er ligmed 1000 Salah, og at hvis det ikke var pga. graven havde den ikke højere status end andre (Masajid). Eller han tror at Masjiden er bygget eller gjort efterfølgende til graven … Så den som tror dette om vores Nabi’s Masjid, så er han fra Adhaal ([de] mest vildledte) folk og Ajhalihim ([de] mest udvidende) vedr. Diin Il Islam og Ajhalihim vedr. Rasuls Ahwal (omstændigheder, tilstand) og hans Ashabs (venners/kammeraters) og hans Siirah og hans udtalelser og handlinger. Og han har brug for at lære hvad han er uviden om vedr. Diin Il Islam, så han kan indtræde i Islam og ikke tage noget af Islam og forlade andet.”

…

نعم هذا اعتقاد النصارى ، يعتقدون أن فضيلة بيت المقدس لأجل الكنيسة التي يقال : أنها بنيت على قبر المصلوب ويفضلونها على بيت المقدس وهؤلاء من أضل الناس وأجهلهم ، وهذا أيضاً يضاهي ما كان المشركون عليه في المسجد الحرام لما كانت فيه الأوثان وكانوا يقصدونه لأجل تلك الأوثان التي فيه … والذين يحجون إلى القبور يدعون أهلها ويتضرعون لهم ويعبدونهم ويخشون غير الله ويرجون غير الله كالمشركين الذين يخشون آلهتهم ويرجونها
”Ja, det er de Kristnes ’Aqidah: De tror at Bait Al Maqdis’s høje rang er pga. kirken, som det siges; er bygget over graven af den korsfæstede og de værdsætter den over Bait Il Maqdis. Og de er af de Adhaal ([de] mest vildledte) folk og Ajhalihim ([de] mest uvidende). Og det er også hvad der ligner hvad Al Mushrikun gjorde i Masjid Il Haraam, da Al Awthan var deri og de ønskede den (Al Masjid) pga. disse Awthan som var deri… Og dem som laver Hajj til gravene, tilkalder deres (gravenes) folk og ydmyger sig for dem og tilbeder dem og andre end Allah og håber på andre end Allah, er ligesom Mushrikin, dem som frygter deres Alihah (afguder) og håber på dem.”

Imam Ibn Taymiyyah siger i Saarim Il Maslul 147, 458;

و بالجملة فمن قال أو فعل ما هو كفر كفَر بذلك و إن لم يقصد أن يكون كافرا إذ لا يقصد الكفر أحد إلا ماشاء الله

”Og generelt, så er den der siger eller gør det som er Kufr, bliver Kafir pga. det og selvom han ikke ønsker at være Kafir, da ingen ønsker Al Kufr undtagen hvad Allah Vil.”

….

والكفر أعم من التكذيب يكون كفرا وجهلا و يكون استكبارا و ظلما …و لهذا كان كفر من يعلم مثل اليهود ونحوهم من جنس كفر إبليس و كان كفر من يجهل مثل النصارى و نحوهم ضلالا و هو الجهل

(lidt længere henne) ”Og Kufr er mere generel end blot Takdhiib (benægtelse), det kan være Kufr og Jahl (uvidenhed) og Istikbar (stolthed) og Thulm (undertrykkelse/Shirk) … og derfor er Kufr af dem der ved (har ’Ilm/viden) ligesom Jøderne og dem ligesom dem af samme slags som Iblis’s Kufr, og Kufr af dem som er uvidende (Yajhal) ligesom de Kristne og dem ligesom dem (er) Dhaalala og det er Al Jahl (uvidenhed).”

Og han sagde i Fatawah 20. Bind 37:

وكذلك أخبر عن هود أنه قال لقومه….إِنْ أَنْتُمْ إِلَّا مُفْتَرُونَ (هود :50 ) فجعلهم مفترين قبل أن يحكم بحكم يخالفونه لكونهم جعلوا مع الله إلهاً آخر . فاسم المشرك ثبت قبل الرسالة ، فانه يشرك بربه ويعدل به ويجعل معه آلهة أخرى ويجعل له أنداداً قبل الرسالة ، ويثبت أن هذه الأسماء مقدم عليها ، وكذلك اسم الجهل والجاهلية ، يقال جاهلية وجاهلاً قبل مجيء الرسول أما التعذيب فلا ، والتولي عن الطاعة كقوله : فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّى . وَلَكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّى (القيامة:31-32) فهذا لا يكون إلا بعد الرسول

”Og på samme måde har (Han Allah ’Azza Wa Jal) fortalt om (Nabi) Hud, at han sagde til sit folk; ’…sandelig i laver kun Iftiraa (lyver/opdigter falskheder)’ [Hud:50] Så han gjorde dem Muftariin før end han dømte med en Hukm som de modsagde(/modsatte sig), pga. de satte en anden Ilah sammen med Allah. Så Ism (navnet/beskrivelsen) Mushrik, etableres før Risalah (budskabet), fordi han laver Shirk med hans Rabb (Herre) og gører ham ligeværdig og sætter andre Alihah (afguder) med Ham og sætter Andad (rivaler) op imod Ham før Risalah. Og det etableres, at disse Asma (navne og beskrivelser) går forud for det (Risalah). Og på samme måde Ism Ul Jahl og Jahiliyah, det siges Jahiliyah og Jahil før ankomsten af Ar Rasul. Men ikke vedr. Ta’dhib (straffen), og Tawalli (at vende sig bort) fra At Ta’ah (adlydelse), ligesom i Hans Udtalelse; {Så han troede ikke ej heller bad han – Men derimod fornægtede han og vendte sig bort.} [Qiyamah:31-32] Så dette hænder ikke undtagen efter Ar Rasul.”

Shaikh Ibn Taimiyah siger vedr. Istitabah (at give dem der falder i Kufr chancen for Tawbah), læg mærke til det drejer sig om ’Adhaab og ’Uqubah (straffen) ikke navnet og beskrivelsen, da det kommer før. Ligesom hans ovenstående generelle princip, praktiserer han det også specifikt. Fatawah 1. Bind 126 – 3. Bind 422;
”وإن أثبتم وسائط بين الله وبين خلقه كالحجاب الذين بين الملك ورعيته بحيث يكونون هم يرفعون إلى الله حوائج خلقه ، فالله إنما يهدي عباده ويرزقهم بتوسطهم ، فالخلق يسألونهم وهم يسألون الله… – إلى أن قال -… فمن أثبتهم وسائط على هذا الوجه فهو مشرك كافر يجب أن يستتاب فإن تاب وإلا قتل”

”Og hvis de bekræfter Wasait (mellemled) mellem Allah og Hans Skabelse, ligesom Hijaab, dem som er mellem kongen og hans folk, sådan så de (mellemledende) opløfter til Allah, Hans Skabelses ønsker (Hawaij, fra Hajja). Og at Allah Retleder dem og forsyner (Rizq) dem via deres mellemled. Så skabelsen spørger dem og de spørger Allah… (indtil han sagde) … Så ham som bekræfter dem, som værende mellemled (Wasait) med denne betydning, så er han Mushrik Kafir, hans Istitabah (give ham chance for Tawbah) er Wajib, så hvis han angrer (Tawbah) ellers dræbes han.”
Og Shaikh Ibn Taimiyah siger hans bog Qa’idah ’Aathimah s. 73-74;

“ومنهم من يطلب من الميت ما يطلب من الله فيقول: اغفر لي ، وارزقني ، وانصرني ونحو ذلك كما يقول المصلي في صلاته لله تعالى إلى أمثال هذه الأمور التي لا يشك من عرف دين الإسلام أنها مخالفة لدين المرسلين أجمعين ، فإنها من الشرك الذي حرمه الله ورسوله بل من الشرك الذي قاتل عليه الرسول r المشركين وأن أصحابها إن كانوا معذورين بالجهل ، وأن الحجة لم تقم عليهم، كما يعذر من لم يبعث إليه رسول كما قال الله تعالى “وما كنا معذبين حتى نبعث رسولا”

“Og fra dem, er der dem som spørger/ønsker (Taalab) fra den afdøde, hvilket der spørges fra Allah, så han siger; Tilgiv mig, giv mig Rizk og hjælp mig og ligesom dette, ligesom en Musalli (den der laver Salah) siger i sin Salah til Allah Ta’Ala og ligesom disse sager; som ingen der kender Diin Al Islam tvivler om, at det er Mukhalifah (modsigende) til alle Mursalins (sendebudenes) Diin. For sandelig er det fra den Shirk som Allah og Hans Rasul har gjort (totalt) Haraam, endog fra den Shirk som Rasul (sendebudet) SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam bekæmpede Mushrikin pga. og at dens folk hvis de var Undskyldt (Ma’dhurin) pga. Jahl og at Hujjah ikke er etableret overfor dem, ligesom ham, til hvem der ingen Rasul er blevet udsendt, som Allah Ta’Ala Siger {Og (sandelig,) Vi straffer ikke indtil Vi har udsendt en Rasul.} [Israa; 15].

…

وإلا كانوا مستحقين من عقوبة الدنيا ما يستحقه أمثالهم من المشركين قال تعالى “فلا تجعلوا لله أنداداً وأنتم تعلمون” وفي الحديث “إن الشرك في هذه الأمة أخفى من دبيب النمل” والذين يؤمنون بالرسول r، إذا تبين لأحدهم حقيقة ما جاء به الرسول، وتبين أنه مشرك، فإنه يتوب إلى الله ويجدد إسلامه ، فيسلم إسلاماً يتوب فيه من هذا الشرك

Og ellers (hvis Hujjah er etableret), så fortjener de Dunyas ’Uqubah (straf), som dem ligesom dem fra Al Mushrikin fortjener det. Allah Ta’Ala Siger; {Så sæt ikke nogen Andad (rivaler) (op) sammen med Allah, mens i ved.} [Baqarah; 22]. Og i Hadithen; ’Sandelig er Shirk i denne Ummah mere gemt (Akhfaa [fra Khaafiy]) end en sort myre…’ Og dem som tror på Rasul (sendebudet) SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam, hvis virkeligheden af hvad Rasul (sendebudet) kom med, bliver klart for nogen af dem, og det bliver klart (for ham selv) at han er Mushrik, så sandelig (skal han) lave(r) Tawbah og fornye sin Islam, så han bliver Muslim (underkaster sig [Yuslim]) (med) en Islam, hvori han laver Tawbah fra denne Shirk.”

Og han siger i Fatawah 19. Bind 47-48;

”وكثيرا ما يتصور الشيطان بصورة المدعو المنادى المستغاث به إذا كان ميتاً كذلك قد يكون حياً ولا يشعر الذي ناداه ، بل يتصور الشيطان بصورته فيظن المشرك الضال المستغيث بذلك الشخص أن الشخص نفسه أجابه وإنما هو الشيطان وهذا يقع للكفار… – إلى أن قال -… ويقع لأهل الشرك والضلال من المنتسبين إلى الإسلام الذين يستغيثون بالموتى ،

”Og tit sker det, at Shaytaan tager formen af den påkaldte (Mad’uw), den spurgte (Munada), den som søges om hjælp (Mustaghath), hvis han var afdød eller også selv hvis han stadig er i live. Og han mærker ikke til den der påkalder ham. Men Shaytaan påtager sig hans form, så den vildledte Mushrik, som spørger om hjælp (Mustaghith) fra denne person tror, at det er selvsamme person der besvarer ham, og sandelig er det kun Shaytaan og dette hænder for Kuffar… (indtil han sagde videre) … Og det hænder for Ahl (folk af) Shirk og de vildfarne af dem som tilskriver sig Islam, dem som søger hjælp fra de afdøde,

…

والغائبين يتصور لهم الشيطان في صورة ذلك المُستغاث به وهو لا يشعر… – ثم قال بعد كلام له – وذكر لي غير واحد أنهم استغاثوا بي كل قصة غير قصة صاحبه ، فأخبرت كلاً منهم أني لم أجب أحداً منهم ولا علمت باستغاثته فقيل:هذا يكون مَلكَاً ، فقلت: الملَك لا يغيث المشرك إنما هو شيطان أراد أن يضله.”
og (fra) dem som ikke er tilstede (Ghaibin), (så) tager Shaytaan formen af den selvsamme der søges om hjælp, til dem og personen mærker det ikke… (så siger han efter lidt) … Og mere end en har nævnt for mig, at de søgte hjælp fra mig (imens jeg ikke var tilstede), og hverenkel fortælling er ikke ligesom hans kammerats fortælling. Så jeg informerede hver enkel af dem, at jeg ikke besvarede nogen af dem og at jeg ikke kendte til deres søgen om hjælp (Istghathah). Så det blev sagt; Så kunne det have været en Malak (engel). Så jeg sagde; Engle hjælper ikke en Mushrik, sandelig er det kun Shaytaan der ønsker at vildlede ham.”
Og Imam Ibn ’AbdilWahhab siger i Rasail Ish Shakhsiyyah Nr. 20 side 167;

فاعلم أن التوحيد الذي دعت إليه الرسل من أولهم إلى آخرهم إفراد الله بالعبادة كلها ليس فيها حق لملك مقرب ولا نبي مرسل فضلاً عن غيرهم ، فمن ذلك لا يدعى إلا إياه كما قال تعالى : وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً (الجن:18) فمن عبد الله ليلاً ونهاراً ثم دعا نبياً أو ولياً عند قبره فقد اتخذ إلهين اثنين ولم يشهد أن لا إله إلا الله لأن الإله هو : المدعو . كما يفعل المشركون اليوم عند قبر الزبير أو عبد القادر أو غيرهم وكما يفعل قبل هذا عند قبر زيد وغيره

”Så Vid at Tawhid, som Rusul (sendebudene) kaldte til, fra de første til de sidste, er IfradUllah ( at gøre Allah Én) i al form for ’Ibadah. Og der er ingen der har Haq (ret) til dette, ikke Malak Muqarab (en engel tæt på Allah) og heller ikke Nabi Mursal (en udsendt profet) og de er bedre end alle andre (altså at hvis de ikke kan få den status, er der ingen der kan, da de er fra de bedste skabninger). Så fra det (’Ibadah), ikke at lave Du’a til andre end Ham, som Han [Subhanahu Wa Ta’Ala] Siger: {Og sandelig Al Masajid er for Allah [Alene], så lav ikke Du’a til nogen foruden Ham} [Jinn; 18] Så hvem som tilbeder Allah nat og dag, og derefter laver Du’a til en Nabi eller en Wali ved hans grav, så har han taget Ilahain (to guder) og bærer ikke vidne (Lam Yashhad, fra Shahdah) til La Ilaha Illa Allah, fordi Al Ilah er: Al Mad’uw (den der laves Du’a til, påkaldes). Som Mushrikun gør ved Zubayrs eller ’AbdIlQadirs eller andre end deres grav og som der plejede at blive gjort ved Zayds (Ibn Il Khattab) og andre end hans grav.”

…

ومن ذبح لله ألف ضحية ثم ذبح لنبي أو غيره فقد جعل إلهين اثنين وكما قال تعالى : قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَاي وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ لَا شَرِيكَ لَهُ وَبِذَلِكَ أُمِرْتُ وَأَنَا أَوَّلُ الْمُسْلِمِينَ ( الأنعام : 162-163 ) والنسك : هو الذبح ،وعلى هذا فقس .

”Og hvem som slagter (ofrer) tusind ofringer til Allah og derefter til Nabi (Muhammad, SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam) eller andre end ham, så har han taget Ilahain (to guder) og som Han Ta’Ala Siger: {Sig; Sandelig er min Salah og min Nusuk (ofring) og mit liv og min død til (for) Allah Rabb Il ’Aalamin (og) har ingen partner (deri) og med det er jeg blevet beordret og jeg er den første af Muslimerne} [An’am:162-163] Og Nusuk: er ofring (slagtning). Så sammenlign (Qiyyas; altså andre former ’Ibadah og tilfælde) med dette.

…

فمن أخلص العبادات لله ولم يشرك فيها غيره فهو الذي شهد : أن لا إله إلا الله ، ومن جعل فيها مع الله غيره فهو : المشرك الجاحد لقول لا إله إلا الله ،وهذا الشرك الذي أذكره ، اليوم قد طبق مشارق الأرض ومغاربها إلا الغرباء المذكورين في الحديث ( وقليل ما هم ) وهذه المسألة لا خلاف فيها بين أهل العلم من كل المذاهب

Så hvem som gør Al ’Ibaadaat (flertal af ’Ibadah) rent (kun) til Allah og ikke laver Shirk med andre deri, så er det ham der bevidner (Shahada): La Ilaha Illa Allah. Og hvem som gør andre deri med Allah, så er det ham der er: Al Mushrik Al Jaahid (ham der er benægtene) af udtalelsen La Ilaha Illa Allah og denne Shirk som jeg nævner, bliver idag praktiseret i øst og vest af (hele) verden, undtagen Al Ghurabaa (de fremmede) de nævnte i Hadithen1 (Og hvor lidt er de [ikke]). Så dette emne er der ingen uenighed om hos Ahl Il ’Ilm fra alle Madhahib.”

Imam Ibn ’AbdilWahhab citerer og kommenterer Shaikh Ibn Taimiyyah i Mufid Il Mustafid Fi Man Taraka Tawhid:
فإن عبادة الله سبحانه بالصلاة والنسك له أعظم من الاستعانة باسمه في فواتح الأمور ، والعبادة لغير الله أعظم كفراً من الاستعانة بغير الله فلو ذبح لغير الله متقربا به إليه لحرم وإن قال فيه باسم الله ، كما قد يفعله طائفة من منافقي هذه الأمة ، وإن كان هؤلاء مرتدين لا تباح ذبائحهم بحال ، لكن يجتمع في الذبيحة مانعان ، وهذا ما يفعل بمكة وغيرها من الذبح للجن . انتهى كلام الشيخ وهو الذي ينسب إليه بعض أعداء الدين أنه لا يكفر المعين ، فانظر أرشدك الله إلى تكفيره من ذبح لغير الله من هذه الأمة ، وتصريحه أن المنافق يصير مرتداً بذلك ، وهذا في المعين إذ لا يتصور أن تحرم إلا ذبيحة معين.
”For sandelig er Tilbedelsen af Allah Subhanahu via Salah og Nusuk (ofring) større (mægtigere) end Isti’anah (søge hjælp) via Hans Navn i begyndelsen af ting/handlinger (ligesom når man siger BismiLlah før man gør et el. andet.). Og ’Ibadat til andre end Allah er Mægtigere Kufr end Isti’anah (søge hjælp) med andre end Allah. Så hvis han slagtede til andre end Allah for at komme tæt på (Allah) via det til Ham (Allah) ville det være Haraam. Også selvom han siger BismIllah over det. Som enTaaifah (gruppe) af Munafiqin af denne Ummah gør. Og disse er Murtaddin, deres slagtning er ikke tilladt under nogen omstændigheder, men der forekommer to forbud vedr. det slagtede (dyr) [for at det kan spises, hvilken han forklarer senere i teksten, som Imammen ikke har medtaget i citatet.]. Og det som gøres i Makkah og andre steder af slagtning til Jinn. Slut på Shaikhens ord. Og det er ham, som fjenderne af denne Diin tilskriver til ham, at han ikke laver Takfir på Al Mu’ayin (på individer). Så se, må Allah Retlede dig, på hans Takfir på ham som slagter til andre end Allah fra denne Ummah og hans klargøring, at en Munafiq bliver Murtad via dette. Og dette er vedr. Al Mu’ayin (den specifikke/individet), da det ikke kan forestilles at slagtningen Haraam undtagen for Al Mu’yain.”

Og han Imam Ibn ’AbdilWahhab siger i Durar Is Saniyah 2. Side 121:

اعلم رحمك الله: أن فرض معرفة، شهادة أن لا إله إلا الله، قبل فرض الصلاة، والصوم؛ فيجب على العبد: أن يبحث عن معنى ذلك، أعظم من وجوب بحثه، عن الصلاة، والصوم؛ وتحريم الشرك، والإيمان بالطاغوت: أعظم من تحريم نكاح الأمهات، والعمات؛ فأعظم مراتب الإيمان بالله: شهادة أن لا إله إلا الله.
”Vid, må Allah være dig Barmhjertig, at forpligtelsen af kendskab vedr. Shahadah La Ilaha Illa Allah, kommer før forpligtelsen vedr. Salah og Siyam. Så det er Wajib (obligatorisk) for Slaven, at søge efter betydningen af den (Shahadah), meget mægtigere end Wujub (forpligtelsen) om søgen omkring Salah og Siyam. Og Tahrim (forbudet) vedr. Shirk og Iman Bi (at tro på) Taghut, er mægtigere end Tahrim (forbudet) vedr. at gifte sig med sine mødre og tanter. Så det mægtigste niveau af Iman BiLlah (tro på Allah): Shahadahen, La Ilaha Illa Allah.”

…
ومعنى ذلك، أن يشهد العبد: أن الإلهية كلها لله، ليس منها شيء لنبي، ولا لملك، ولا لولي، بل هي حق الله على عباده، والألوهية، هي التي تسمى في زماننا: السر؛ والإله في كلام العرب، هو الذي يسمى في زماننا: الشيخ، والسيد، الذي يدعى به، ويستغاث به؛ فإذا عرف الإنسان: أن هذا الذي يعتقده كثيرون، في شمسان، وأمثاله، أو قبر بعض الصحابة، هو: العبادة التي لا تصلح إلا لله، وأن من اعتقد في نبي من الأنبياء، فقد كفر، وجعله مع الله إلها آخر، فهذا لم يكن قد شهد أن لا إله إلا الله.

”Og dens betydning er, at Slaven bevidner, at Ilahiyah (altså; ’Ibadah) alt sammen er for Allah, (og) der er intet af det til en Nabi, ej heller til en Malak (engel), eller til en Wali. Endog er det Allahs Haqq (ret) over Hans Slaver og Uluhiyah (altså Tawhid ’Ibadah, tilbedelse), er det som i vores tid kaldes; Sir (det hemmelige, eller hemmelighed) og Ilah på Arabernes sprog, er det som i vores tid kaldes Shaikh og Sayid, den som påkaldes (Du’a) og den som søges om hjælp (Istighatha). Så hvis en person ved, at det som mange tror (’Itiqad/’Aqidah) vedr. Shamsan (en ’Wali’ i Shaikhens tid, endog en Taghut) og hans lige eller vedr. graven af nogle af Sahabah. Dette er ’Ibadah som ikke er acceptabel undtagen for Allah. Og at hvem som tror (’Itiqad) (disse ting) vedr. en Nabi fra Al Anbiya, så har gjort Kufr og har sat en anden Ilah sammen med Allah, så denne har ikke Bevidnet La Ilaha Illa Allah.”

…

ومعنى الكفر بالطاغوت: أن تبرأ من كل مايعتقد فيه غير الله، من جنى، أو أنسى، أو شجر، أو حجر، أو غير
ذلك؛ وتشهد عليه بالكفر، والضلال، وتبغضه، ولو كان أنه أبوك أو أخوك؛ فأما من قال أنا لا أعبد إلا الله، وأنا لا أتعرض السادة، والقباب على القبور، وأمثال ذلك، فهذا كاذب في قول لا إله إلا الله، ولم يؤمن بالله، ولم يكفر بالطاغوت.

”Og betydningen af Kufr Bi Taghut er, at lave Baraa (frigøre sig/tage afstand fra) alt som tros på vedr. andre end Allah, fra Jinn eller Ins (mennesker) eller træer eller sten eller andet end det, og at Bevidne Kufr over ham og Dhaalal (vildfarenhed) og at hade ham, også selvom det var din Fader eller Moder, eller Broder. Så vedr. ham som siger; Jeg tilbeder ikke (nogen) undtagen Allah, og Jeg modsætter mig ikke Saadah (flertal af Sayid) og Qibaab (kuplerne) over gravene og det ligesom det. Så denne er Kaadhib (løgner) i sin udtalelse; La Ilaha Illa Allah og han tror ikke Allah og laver ikke Kufr Bi Taghut.”

…

وهذا: كلام يسير، يحتاج إلى بحث طويل، واجتهاد في معرفة دين الإسلام، ومعرفة ماأرسل الله به رسوله صلى الله صلى الله عليه وسلم والبحث عما قال العلماء، في قوله: (فمن يكفر بالطاغوت ويؤمن بالله فقد استمسك بالعروة الوثقى) [البقرة: 256] ويجتهد في تعلم ماعلمه الله رسوله، وما علمه الرسول أمته، من التوحيد؛ ومن أعرض عن هذا، فطبع الله على قلبه، وآثر الدنيا على الدين، لم يعذره الله بالجهالة، والله أعلم.

”Og dette er nemme ord, som kræver en lang søgen og Ijtihad (bestræbelse) vedr. kendskab af Diin Il Islam og kendskab vedr. hvad Allah har sendte Sin Rasul SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam og søgen vedr. hvad ’Ulama har sagt vedr {For hvem som laver Kufr Bi Taghut og Tror på Allah, så har han taget hårdt fat i Knuden der ikke vil briste.} [Baqarah; 256]. Og bestræber sig i at lære hvad Allah har lært Sin Rasul og hvad Rasul har lært sin Ummah af Tawhid. Og ham som vender sig fra dette, så lukker Allah hans hjerte, og (han) foretrækker Dunya over Diin, ham undskylder Allah ikke pga. Jahhalah (uvidenhed), WaLlahu ’Alim.”

Shaikh ‘AbdurRahman siger i Fath Il Majid Sharh (forklaringen af ) Kitab It Tawhid side 378;
(قال ابن القيم رحمه الله تعالى في هذه الآية:

}فمن كان يرجوا لقاء ربه فليعمل عملاً صالحاً ولا يشرك بعبادة ربه أحداً{ ]الكهف;110[

أي : كما أن الله واحد لا إله سواه , فكذلك ينبغي أن تكون العبادة له وحده لا شريك له , فكما يفرد بالألوهية يجب أن يفرد بالعبودية , فالعمل الصالح : هو الخالص من الرياء المقيد بالسنة .

”Ibn Ul Qayyim RahimahuLlah Ta’Ala siger om denne Ayat; {Så hvem som håber på hans Rabbs (Herres) møde, så (burde) han udføre fromme gerninger og ikke begå Shirk (med) nogen i’Ibadah (tilbedelsen) af hans Rabb.}[Kahf; 110]. Altså; ligesom at Allah er Én, (og der) ingen Ilah foruden Ham (er). Så på samme måde, skal ’Ibadah (tilbedelsen) være for Ham Alene uden nogen partner. For ligesom Han Singles ud i Uluhiyah (egenskaben af at være Ilah), er det også Wajib, at Han singles ud i ’Ubudiyah (egenskaben af ’Ibadah). Så den fromme handling, er Ren (Khaalis, kun for [Ham]) fra Riyah (at vise sig for andre), (og) forbundet (i overenstemmelse) med Sunnah.”

….

وفي الآية دليل على أن أصل الدين الذي بعث الله به رسوله صلى الله عليه وسلم والمرسلين قبله هو إفراده تعالى بأنواع العبادة , كما قال تعالى:

}وما أرسلنا من قبلك من رسول إلا نوحي إليه أنه لا إله إلا أنا فاعبدون{ (سورة الأنبياء 25).

”Og i Ayahen er der Dalil (Bevis), at ’Asl Ad Diin (Diins Rod), som Allah udsendte Sin Rasul SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam og Al Mursalin (alle sendebudene) med før ham, er IfradUllah Ta’Ala (at single Allah ud) i (alle) slags ’Ibadah. Som Han Ta’Ala Siger; {Og Vi har ikke sendt en Rasul før dig (oh Muhammad) undtagen, at vi åbenbarede til ham, at La Ilaha Illa Ana (der ingen Ilah [objekt for tilbedelse] er undtagen mig), så tilbed Mig.} [Anbiya; 25].”

والمخالف لهذا الأصل من هذه الأمة أقسام :

إما طاغوت ينازع الله في ربوبيته وألوهيته ويدعو الناس إلى عبادته. وإما طاغوت يدعو الناس إلى عبادة الأوثان.

أو مشرك يدعو غير الله ويتقرب إليه بأنواع العبادة أو بعضها. أو شاك في التوحيد : أهو حق أم يجوز أن يجعل لله شريك في عبادته ؟ أو جاهل يعتقد أن الشرك دين يقرب إلى الله وهذا هو الغالب على أكثر العوام لجهلهم وتقليدهم من قبلهم لما اشتدت غربة الدين ونسي العلم بدين المرسلين.(

“Og Al Mukhalif (den der modsiger/modsætter sig) denne ‘Asl (Rod) fra denne Ummah er Aqsam (flere dele/slags). Enten en Taghut (en der overskrider sin position som slave, og påstår eller prøver at påtage sig en af Allahs Ret (Huquq), som modstrider Allah i Hans Rububiyah og Hans Uluhiyah og kalder folk til ’Ibadah af sig selv. Eller en Taghut der kalder til ’Ibadah af Awthan (afguder). Eller en Mushrik, der påkalder andre end Allah og prøver at komme tættere på Ham via forskellige (former) for ’Ibadah eller nogen af dem. Eller en der tvivler vedr. Tawhid; er det (Tawhid) Haq eller er det tilladt, at sætte en som partner med Ham i Hans ’Ibadah. Eller en Jahil (uviden, ligesom Jahiliyahs befolkning, som Ibn Taimiyah nævnte etableres navnet Jahil før Risalah), som tror (’Itiqad) at Shirk, er en Diin som (bruges) til at komme tæt på Allah, og dette er flertallet af Al ’Awwam (de normale folk), pga. deres Jahl og Taqlid (af) hvem som var før dem, da Diins Ghurbah (fremmehed) forstærkedes og ’Ilm vedr. Mursalins (sendebudenes) Diin blev glemt (som i Hadithen af Ibn ’Abbas).”

Shaikh ’AbdurRahman Ibn Hasan siger i 11. Durar Is Saniyyah 466:

“ولا ريب : أن الله تعالى لم يعذر أهل الجاهلية ، الذين لا كتاب لهم ، بهذا الشرك الأكبر ، كما في حديث عياض بن حمار : عن النبي صلى الله عليه وسلم : ( إن الله نظر إلى أهل الأرض ، فمقتهم عربهم وعجمهم ، إلاَّ بقايا من أهل الكتاب ) . فكيف يعذر أمّة كتاب الله بين أيديهم ، يقرؤونه ويسمعونه ، وهو حجة الله على عباده ، كما قال تعالى:] هَذَا بَلَاغٌ لِلنَّاسِ وَلِيُنذَرُوا بِهِ وَلِيَعْلَمُوا أَنَّمَا هُوَ إِلَهٌ وَاحِدٌ وَلِيَذَّكَّرَ أُوْلُوا الْأَلْبَابِ[ [ إبراهيم : 52 ]

”Og der er ingen tvivl om, at Allah Ta’Ala ikke undskylder Ahl Al Jahiliyah, dem som ingen bog har, for denne Shirk Il Akbar. Som i Hadithen (af) ’Iyaadh Ibn Himaar fra Nabi (Muhammad) SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam: ’Sandelig så Allah på Ahl Al Ardh (jordens befolkning), og Han Hadede dem, deres ’Arab og deres ’Ajam, undtagen tilbageblivende af Ahl Il Kitab.’ Så hvordan undskyldes en Ummah, hvori KitabAllah er mellem deres hænder, de læser den og hører den og den er Allahs Hujjah over Hans Slaver, som Han Ta’Ala Siger:

{Dette er en Overlevering (Balagh) til folk, (og) så de kan blive advaret dermed og så de må vide at Han kun er Én Ilah (gud) (Alene) og så at Ulul Albab (de forstandige) måske vil huske (lade sig advare)}. [Ibrahim;51].”

Og han RahimahuLlah sagde i Durar Is Saniyah 11. side 478:

“ثم إن الجاهل المرتاب، قال في أوراقه قولا، قد تقدم الجواب عنه، ولا بد من ذكره، قال: فإذا قال المسلم: {رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْأِيمَانِ} [سورة الحشر آية: 10]، يقصد من سبقه من قرون الأمة بالإيمان، وإن كان قد أخطأ في تأويل تأوله، أو قال كفرا، أو فعله، وهو لا يعلم أنه يضاد الشهادتين، فإنه من إخوانه الذين سبقوه بالإيمان.
”Derefter, sandelig denne Jaahil Murtaab (tvivler), sagde i sine breve en udtalelse, som er blevet besvaret forud for dette. Og det skal nævnes; ’Så hvis en Muslim siger {Rabbana (vores Herre) tilgiv os og vores brødre i Iman som gik forud for os.} [Hashr; 10].’ Han mener (med dette), dem som gik forud for ham af generationerne af Ummah i Iman. Også selvom han har begået fejl i Tawil (misforståelser), som han havde misforstået, eller havde sagt eller gjort Kufr, og han ved ikke at det modsiger de to Shahadah, så er han sandelig fra hans brødre der gik forud for ham i Iman.”

…
فأقول: انظر إلى هذا التهافت والتخليط، والتناقض؛ولا ريب أن الكفر ينافي الإيمان، ويبطله، ويحبط الأعمال، بالكتاب، والسنة، وإجماع المسلمين، قال الله تعالى: {وَمَنْ يَكْفُرْ بِالْأِيمَانِ فَقَدْ حَبِطَ عَمَلُهُ وَهُوَ فِي الْآخِرَةِ مِنَ الْخَاسِرِينَ} [سورة المائدة آية: 5].

”Så jeg siger; Se denne hylden og sammenblanding og selvmodsigelser, og uden tvivl annuleres (Nafi) Iman af Kufr, og gør den falsk (Batil) og udhvisker ’Amal, ifølge Kitab og Sunnah og Ijma’ (enighed af) Al Muslimin. Allah Siger Ta’Ala; {Og hvem som laver Kufr på Iman, så vil hans ’Amal være udhvisket og han vil i Akhirah (det hensides) være blandt de Fortabte.} [Maidah; 5]”

…

و كل كافر قد أخطأ و المشركون لابد لهم من تأويلات و يعتقدون أن شركهم بالصالحين تعظيم لهم ينفعهم و يدفع عنهم فلم يعذروا بذلك الخطأ و لا بذلك التأويل بل قال تعالى : {وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مِن دُونِهِ أَوْلِيَاء مَا نَعْبُدُهُمْ إِلَّا لِيُقَرِّبُونَا إِلَى اللَّهِ زُلْفَى }. [الزمر : 3 ] ، و قال تعالى : { إِنَّهُمُ اتَّخَذُوا الشَّيَاطِينَ أَوْلِيَاء مِن دُونِ اللّهِ وَيَحْسَبُونَ أَنَّهُم مُّهْتَدُونَ }.[ الأعراف : 30 ] .

”Og enhver Kafir har begået fejl, og selvfølgelig har Mushrikun former for Tawil (misfortolkninger) og de tror (’Itiqad/’Aqidah), at deres Shirk i Salihin (helgene) (er) ophøjelse af dem, gavner dem og og beskytter dem, så de bliver ikke undskyldt pga. denne fejl (Khata) og heller for denne Tawil. Endog Siger Allah Ta’Ala: {Og dem som tager Awlia (beskyttere/hjælpere) istedet for Ham (siger); ’Vi tilbeder dem ikke undtagen for, at få os tættere på Allah.’} [Zumar; 3] Og Han Siger; {Sandelig tog de Shayatin som Awliya istedet for Allah og de tror at de retledte (Muhtadun).} [A’araaf; 30]. ”

…

و قال سبحانه : {قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالْأَخْسَرِينَ أَعْمَالاً * الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً}. [ الكهف : 103 - 104 ] .

و العلماء رحمهم الله سلكوا منهج الاستقامة و ذكروا باب حكم المرتد ولم يقل أحد منهم أنه إذا قال كفرا أو فعل كفرا وهو لايعلم أنه يضاد الشهادتين أنه لا يكفر لجهله.

”Og Han Subhanahu Siger; {Sig; ’Skal jeg informere jer om de mest fortabtes gerninger. Dem som anstregelser er gået tabt i Dunya, mens de tror at de handlede godt.’} [Kahf; 103-104]. Og ’Ulama RahimahumUllah, gik på den oprigtige Minhaj og nævnte (alle) Bab (kapitlet) vedr. Hukm (dommen) (af) Al Murtad (den frafaldne) og ingen fra dem nævnte, at hvis en person sagde Kufr eller gjorde Kufr og han ikke ved, at det (han gjorde eller sagde) modsiger de to Shahadah, at han IKKE blive Kafir pga. hans Jahl.”

Lajnah Ad-Dai’mahs Fatwah2:

في فتوى اللجنة (1/220) أجابوا قائلين : ” كل من آمن برسالة نبينا محمد صلى الله عليه وسلم وسائر ما جاء به في الشريعة إذا سجد بعد ذلك لغير الله من ولي وصاحب قبر أو شيخ طريق يعتبر كافراً مرتداً عن الإسلام مشركاً مع الله غيره في العبادة ولو نطق بالشهادتين وقت سجوده لإتيانه ما ينقض قوله من سجوده لغير الله لكنه قد يعذر لجهله فلا تنزل به العقوبة حتى يُعَلَّم وتقام عليه الحجة ويمهل ثلاثة أيام عذراً إليه ليراجع نفسه عسى أن يتوب ، فإن أصر على سجوده لغير الله بعد البيان قتل لردته… فالبيان وإقامة الحجة للإعذار إليه قبل إنزال العقوبة به لا ليسمى كافراً بعد البيان فإنه يسمى كافراً بما حدث منه من سجود لغير الله أو نذره قربة أو ذبحة شاة مثلاً لغير الله “.

“Enhver som tror (Iman) på vores Profet Muhammads SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam Budskab (Risalah) og alt andet han er kommet med fra Shari’ah, hvis han derefter laver Sujud til andre end Allah, som en Wali (helgen), en person i en grav eller Shaikh af en Tariq (Sufi Tariqah), anses han for at være Kafir Murtad (Vantro Frafalden) fra Islam, Mushrik (Polyteist) med Allah andre end Ham (Allah) i ‘Ibadah. Om han så udtalte Shahadatain (Trobekendelsen) i tiden for hans Sujud, pga. det annulere hans udtalelse (af Shahadah) med hans Sujud til andet end Allah. Men han kan undskyldes pga. Jahl (uvidenhed), så der udøves ikke straf over ham indtil han belæres og Iqamat ul Hujjah (beviset) etableres for ham. Og han gives tre dages undskyldning, så han kan granske sig selv, så han måske angrer (Tawbah). så hvis han vedholder sig til hans Sujud til andre end Allah efter klargøring (Bayan), dræbes han pga. hans Riddah (frafald). Så klargøringen og etalbleringen af Hujjah er som undskyldning for ham før nedfældelsen af straffen over ham, ikke for at kalde ham Kafir efter klargøringen. Fordi han kaldes Kafir pga. hvad der er sket fra ham af Sujud til andre end Allah eller hans løfte (han tager) for at komme tættere (Qurbah, på Allah) eller slagtning af får fx. til andre end Allah.

” س1: هل يعذر المسلم إذا فعل شيئا من الشرك كالذبح والنذر لغير الله جاهلا؟

Ibn Baz blev spurgt i hans Majmu’ Al Fatawa Wa Ajwiba;

”Er en Muslim som udføre Shirk, ligesom at slagte eller tage løfter (Nadhr) til andre end Allah mens han er Jahil, undskyldt?”

ج 1: الأمور قسمان: قسم يعذر فيه بالجهل وقسم لا يعذر فيه بالجهل. فإذا كان من أتى ذلك بين المسلمين, وأتى الشرك بالله, وعبد غير الله, فإنه لا يعذر لأنه مقصر لم يسأل, ولم يتبصر في دينه فيكون غير معذور في عبادته غير الله من أموات أو أشجار أو أحجار أو أصنام, لإعراضه وغفلته عن دينه, كما قال الله سبحانه: سورة الأحقاف الآية 3 وَالَّذِينَ كَفَرُوا عَمَّا أُنْذِرُوا مُعْرِضُونَ ؛

Svaret; Sagerne (Al Umur) er delt op i to kategorier: En kategori, hvori man undskyldes pga. Jahl og en kategori, hvori man ikke undskyldes pga. Jahl. Så hvis den, som udfører dette, er blandt Muslimerne, og udfører Shirk BiLlah (med Allah) og Tilbeder andre Allah, for sandelig er han ikke undskyldt, fordi han er negligent; han spørger ikke. Og fordi han ikke kigger i hans Diin, så derfor er han ikke undskyldt vedr. Sin Tilbedelse af andre end Allah, (enten) af de afdøde eller træer eller sten, eller idoler, pga. hans bortvenden (fra at finde ud af det) og Ghaflah (hensynsløshed) vedr. Sin Diin, som Allah Subhanahu Siger; [Ahqaf; 3]{Og dem som begår Kufr vender sig bort fra det de bliver advaret om}.

…

ولأن النبي صلى الله عليه وسلم لما استأذن ربه أن يستغفر لأمه لأنها ماتت في الجاهلية لم يؤذن له ليستغفر لها; لأنها ماتت على دين قومها عباد الأوثان ؛ ولأنه صلى الله عليه وسلم قال لشخص سأله عن أبيه, قال: صحيح مسلم … هو في النار, فلما رأى ما في وجهه قال: إن أبي وأباك في النار لأنه مات على الشرك بالله, وعلى عبادة غيره سبحانه وتعالى,
“Og fordi Profeten SallaAllahu ‘Alaihi Wa Salaam, da han spurgte sin Rabb om sin moder, fordi hun døde i Jahiliyah, gav Han (Allah) ham (Muhammad) ikke lov til at søge og tilgivelse for hende. Fordi hun døde på hendes folks Diin, tilbedelsen af Awthan (afguder). Og fordi han SallaAllahu ‘Alaihi Wa Salaam, sagde til en person som spurgte om sin fader, sagde han (Muhammad) Sahih Muslim… Han er i Naar. Så da han (Muhammad) så hvad der var i hans ansigt (af chock og bedrøvelse), sagde han; sandelig er min fader og din fader i Naar. Fordi han døde på Shirk BiLlah og på Tilbedelsen af andet end Allah Subhanahu Wa Ta’Ala.“

…

فكيف بالذي بين المسلمين وهو يعبد البدوي, أو يعبد الحسين, أو يعبد الشيخ عبد القادر الجيلاني, أو يعبد الرسول محمدا صلى الله عليه وسلم, أو يعبد عليا أو يعبد غيرهم.
فهؤلاء وأشباههم لا يعذرون من باب أولى ؛ لأنهم أتوا الشرك الأكبر وهم بين المسلمين, والقرآن بين أيديهم. وهكذا سنة رسول الله صلى الله عليه وسلم موجودة بينهم, ولكنهم عن ذلك معرضون.

“Så hvad så med den, som er mellem Muslimerne og han Tilbeder Al Badawi eller Tilbeder Husain eller Tilbeder ‘AbdalQadir eller Tilbeder Rasul Muhammad SallaAllahu ‘Alaihi Wa Salaam eller tilbeder ‘Ali eller Tilbeder andre end dem.

Så disse og deres lige, er ikke undskyldt min Bab Awlaa (en Usul Ul Fiqh regel, hvilket indebærer at de [i vores tid] er mere fortjendene til denne Hukm [dom]), fordi de udførte Shirk Akbar og de er mellem Muslimerne og Quran er mellem deres hænder. Og på samme måde er RasulUllahs SallaAllahu ‘Alaihi Wa Salaam Sunnah er tilstede mellem dem, men de vender sig bort derfra.“
Og Al Mufasirin (de lærde der forklarer Al Quran) siger vedr. Bulugh Ul Hujjah (at beviset har nået):
”من بلغته آية من كتاب الله فقد بلغه أمر الله أخذ به أو تركه , وقال مقاتل من بلغه القرآن من الجن والإنس فهو نذير له. وقال القرظي : من بلغه القرآن فكأنما قد رأى محمداً صلى الله عليه وسلم وسمع منه ”

”Hvem som en Ayah (et vers) når fra Allahs Kitab, så har Allahs Ordre nået ham, (om) han tager eller forlader det. Og Muqattil siger; ’hvem Quran når fra Al Jinn og Al Ins (ånderne og menneskerne), så er han en Nadhir (advarer) for ham.’ Og Al Qurtubi siger; ’hvem som Quran når, så er det ligesom om han har set Muhammad SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam og hørt fra ham.’”
Ibn Ul Qayyim forklarer hvad Iqamat (Bulugh) Il Hujjah er, og taler om at det omhandler straffen og ikke navnet og beskrivelsen i Madarij Is Salikin 1. Bind:
إن اعتراف العبد بقيام حجة الله عليه من لوازم الإيمان أطاع أم عصى فإن حجة الله قامت على العبد بإرسال الرسول وإنزال الكتاب وبلوغ ذلك إليه وتمكنه من العلم به سواء علم أو جهل فكل من تمكن من معرفة ما أمر الله به ونهى عنه فقصر عنه ولم يعرفه فقد قامت عليه الحجة والله سبحانه لا يعذب أحدا إلا بعد قيام الحجة عليه فإذا عاقبه على ذنبه عاقبه بحجته على ظلمه

”Sandelig er slavens indrømmelse (erkendelse) vedr. Qiyyam HujjatUllah (etableringen af Allahs Bevis) over ham, fra Lawazim (de obligatorisk medfølgende aspekter) af Iman, (om han så) adlyder eller overtræder (synder). For sandeligt er Allahs Hujjah etableret overfor slaven ved udsendelsen af Sendebudet og nedsendelsen (åbenbaringen) af Bogen (Quran) og dens Bulugh Ilaih ([faktumet]at den har noget ham) og hans Tamakun (mulighed for at nå den), om han ’Alima (er vidende) eller Jahl. For enhver som har mulighed (Tamakana) for (at få) kendskab vedr. hvad Allah har Bafalet og hvad Han Forbudt, og så Qasara (ikke gør hvad der er brug for/hvad der kræves for at nå det) deri og (derfor) ikke kender det. Sandelig er Hujjat etableret over ham og Allah Subhanahu Straffer ingen, undtagen efter Qiyyam Il Hujjah over ham, så når Han Straffer ham pga. sin synd, Straffer Han ham via Hans (Allahs) Hujjah over hans (slavens) Thulm (undertrykkelse/Shirk/overskridelse).”

Og til sidst vedr. dette, siger som Shaikh Muhammad Ibn ’AbdilWahhab RahimahuLlah sagde til dem der modsatte sig hans Da’wah 1. Bind 55 i Durar Is Saniyah;

”ومنها : هذه الحيلة الربوية، التي مثل حيلة أصحاب السبت، أو أشد ؛ وأنا ادعوا من خالفني إلى أحد أربع ؛ إما إلى كتاب الله، وأما إلى سنة رسوله صلى الله عليه وسلم وأما إلى إجماع أهل العلم ؛فإن عاند : دعوته إلى المباهلة، كما دعا إليها ابن عباس في بعض مسائل الفرائض، وكما دعا إليها سفيان والأوزاعي، في مسألة رفع اليدين، وغيرهما من أهل العلم ؛ والحمد لله رب العالمين، وصلى الله على محمد وآله وسلم.”

”Og fra dette (han har omtalt alle mulige former Kufr og Shirk, som Mushrikin praktiserede, før dette punkt); Er disse Hiyalah (at omgå/snyde sig udenom) vedr. Ribah, som er ligesom Hiyalah af Ashab Is Sabt (dem der overtrådte Sabbaten) eller endnu værre. Og jeg kalder hvem som modsiger mig til en af fire. Enten til KitabIllah (Allahs Bog) eller Hans Rasuls Sunnah SallaAllahu ’Alaihi Wa Salaam eller til Ijma’ (enigheden) af Ahl Il ’Ilm (de lærde). Så hvis han ’Anada (modsætter sig), kalder jeg ham til Al Mubaahalah3, ligesom Ibn ’Abbas kaldte til det vedr. nogle emne indenfor Al Faraidh (arvning), og ligesom Sufyan og Al Awza’i kaldte til det vedr. Raf’ Il Yadain (løfter hænderne under Takbir, specifikt de tre foruden Takbir Il Ihram), og andre end disse to fra Ahl Il ’Ilm. Wa Hamdu liLlahi Rabb Il ’Aalamin, Wa SallaAllahu ’Ala Muhammad Wa ’Ala Aalihi Wa Salaam.”

Fodnoter:

• Read More »